Эчпочмак. Кефиргә илткән сер

Эчпочмак. Кефиргә илткән сер

Соңгы эчпочмак телдә эреп беткәч,
ул фани дөнья читеннән тын гына атлап чыкты.
Чәй сүрелде. Өч почмаклы кара тынлык
изге үлчәмнәр эченә кереп йомылды.

Сансара тәгәрмәче әйләнүдән туйган,
вакыт җәрәхәте дә, теләк тә тынган мәлдә,
кефирнең ак томаны эчендә яңа бер рух
бәрәңге, ит һәм тоз аша асылын таныды.

Аңа кычкырдылар: «Әй, кире кайт, күктән төш!»
Ләкин ул дөнья ыгы-зыгысын да, базар тавышын да узды,
бушлык куенына иңде дә эреп югалды —
артында бары чиксез шәүләсен генә калдырып.

Эчпочмак. Путь в кефир

Когда доел последний эчпочмак,
Ушёл в астрал — и в нём навек замкнулся.
А чай остыл. И треугольный мрак
В сакральной геометрии сомкнулся.

Там, где сансара замедляет круг,
Где нет ни боли времени, ни воли,
Парит в кефире новый человек,
Постигший дзен картошки, мяса, соли.

Ему кричали: «Эй, вернись с небес!»
Но он парил над тленом и базаром
И растворился в пустоте — исчез,
Оставшись абсолютным аватаром.

Эчпочмақ. Айранға бастар сыр

Соңғы эчпочмақ таңдайда еріп жоғалғанда,
ол фәни дүниенің шетін үнсіз аттап өтті.
Шай суыды. Үш қырлы қара тыныштық
киелі өлшемдердің ішіне сіңіп тұйықталды.

Сансара шеңбері айналыстан қажыған,
уақыт жарасы да, тілек те тынған шақта,
айранның ақ тұманы ішінде жаңа бір рух
картоп, ет пен тұз арқылы өз мәнін таныды.

Оған айқай салды: «Ей, кері қайт, көктен түс!»
Бірақ ол дүние ығы-жығысынан да, базар даусынан да асып,
бостық қойнына сіңіп барып жоғалды —
артында тек шексіз көлеңкесін ғана қалдырды.

Echpochmak. The Way Into Kefir

When the last echpochmak had melted on the tongue,
he stepped quietly beyond the edge of this fleeting world.
The tea went cold. Triangular darkness
folded itself into sacred measure.

Where samsara’s wheel grows tired of turning,
where neither the wound of time nor desire remains,
a new spirit rises within the white mist of kefir,
and knows itself through potato, meat, and salt.

They called out: “Come back. Return from the sky.”
But he moved past the noise of the world, past the bazaar’s unrest,
and sank into the hollow of emptiness, dissolving there,
leaving only the shape of his endless shadow behind.

Echpochmak. Der Weg in den Kefir

Als der letzte Echpochmak auf der Zunge zerging,
trat er still über den Rand dieser vergänglichen Welt.
Der Tee wurde kalt. Dreieckige Finsternis
faltete sich in heiliges Maß.

Dort, wo das Rad des Samsara müde kreist,
wo weder die Wunde der Zeit noch das Verlangen bleibt,
erhebt sich ein neuer Geist im weißen Kefirnebel
und erkennt sich durch Kartoffel, Fleisch und Salz.

Man rief ihm zu: „Komm zurück. Steig herab vom Himmel.“
Doch er schritt über den Lärm der Welt, über das Getöse des Basars hinaus,
sank in die hohle Tiefe der Leere und löste sich darin auf,
und ließ nur die Gestalt seines endlosen Schattens zurück.

Echpochmak. Le chemin vers le kéfir

Quand le dernier echpochmak se fut défait sur la langue,
il franchit en silence le bord du monde périssable.
Le thé refroidit. Une obscurité triangulaire
se replia dans la mesure sacrée.

Là où la roue du samsara se lasse de tourner,
où s’apaisent ensemble la blessure du temps et le désir,
un esprit neuf s’élève dans la blanche buée du kéfir
et se reconnaît à travers la pomme de terre, la viande et le sel.

On lui cria : « Reviens. Redescends du ciel. »
Mais il passa au-delà du tumulte du monde, au-delà du vacarme du bazar,
puis se fondit dans le creux du vide et s’y perdit,
ne laissant derrière lui que la forme de son ombre sans fin.

エチポチマク――ケフィアへの道

最後のエチポチマクが舌のうえで溶けきると、
彼ははかないこの世の縁を、ひっそりと踏み越えていった。
茶は冷め、三角の闇は
聖なる尺度のうちへ静かに折りたたまれた。

輪廻の輪がめぐることに倦み、
時の傷も欲も、ともに鎮まるその場所で、
白いケフィアの靄のなか、新たな魂が立ちのぼり、
じゃがいもと肉と塩を通して己を悟る。

人々は叫んだ。
「戻れ。天から降りてこい。」

だが彼は、世のざわめきも市場の喧騒も越えて進み、
やがて空なるものの窪みに沈みこみ、そこで溶けて消え、
ただ果てなき影のかたちだけを
あとに残した。

額楚波奇瑪克．克非兒之途

最後一額楚波奇瑪克既盡，
乃飄然出塵寰之外，而長閟於玄虛。
茶已冷，三角之冥
歛入玄幾之中。

輪迴之環，其轉將遲；
時之痛、心之欲，至此兩忘。
有新靈浮於克非兒白靄之內，
因薯、肉、鹽而自悟其真。

眾呼曰：「盍歸！其自天降！」
然彼超塵囂，越市聲，
終沒於空無，泯然而滅，
惟遺無盡之影，如至化之身。

إيتشبوتشماك: الطريق إلى الكفير

حين ذابت آخر قطعة من الإيتشبوتشماك على لسانه،
مضى بهدوء إلى ما وراء حافة هذا العالم الزائل.
برد الشاي، وانطبق ظلامٌ مثلث
في قلب هندسةٍ مقدسة.

هناك، حيث تتعب السَّنسارة من الدوران،
وحيث لا يبقى للزمن جرحٌ ولا للرغبة أثر،
تنهض في بياض الكفير روحٌ جديدة،
وتدرك نفسها عبر البطاطس واللحم والملح.

وكانوا ينادون: «عُدْ، انزل من السماء!»
لكنه مضى أبعد من ضجيج الدنيا وصخب السوق،
ثم ذاب في فجوة الفراغ واختفى،
ولم يترك خلفه إلا شكل ظله الذي لا ينتهي.

اِچپوچماق: راهی به کفیر

وقتی آخرین تکهٔ اِچپوچماق روی زبانش آب شد،
آرام از مرزِ این جهانِ ناپایدار گذشت.
چای سرد شد، و تاریکیِ مثلث‌وار
در دلِ هندسه‌ای مقدس بسته شد.

آنجا که چرخِ سامسارا از گردش خسته می‌شود،
آنجا که نه زخمی از زمان می‌ماند و نه نشانی از میل،
در سپیدیِ کفیر، روحی تازه سر برمی‌آورد
و خود را از خلالِ سیب‌زمینی و گوشت و نمک می‌شناسد.

صدایش زدند: «برگرد، از آسمان پایین بیا!»
اما او از هیاهوی دنیا و همهمهٔ بازار فراتر رفت،
در شکافِ خلأ حل شد و ناپدید گشت،
و جز طرحِ سایه‌ای بی‌پایان از خود باقی نگذاشت.

Ecpocmacum. Iter ad Kefir

Cum extremum ecpocmacum super linguam liquesceret,
ille tacite fines huius mundi caduci transgressus est.
Thea refrixit, et caligo triangularis
in sacra mensura se clausit.

Ibi, ubi rota samsarae a vertigine fatigatur,
ubi nec vulnus temporis nec voluntas desiderii manet,
novus spiritus in candida nebula kefiris ascendit
atque per solanum tuberosum, carnem et salem se ipsum agnoscit.

Clamabant ad eum: «Revertere! De caelo descende!»
Sed ille strepitum saeculi et clamorem fori transcendit,
in sinum vacuitatis descendit ibique dilutus evanuit,
relicta tantum forma umbrae suae sempiternae.

Ετσποτσμάκ. Ο δρόμος προς το κεφίρ

Όταν το τελευταίο ετσποτσμάκ έλιωσε πάνω στη γλώσσα,
πέρασε αθόρυβα πέρα από το όριο αυτού του φθαρτού κόσμου.
Το τσάι κρύωσε. Και ένα τριγωνικό σκοτάδι
έκλεισε μέσα σε μια ιερή γεωμετρία.

Εκεί όπου ο τροχός της σαμσάρα κουράζεται να γυρίζει,
όπου δεν απομένει ούτε το τραύμα του χρόνου ούτε η επιθυμία,
ένα νέο πνεύμα ανέρχεται μέσα στη λευκή ομίχλη του κεφίρ
και γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από πατάτα, κρέας και αλάτι.

Του φώναζαν: «Γύρνα πίσω! Κατέβα απ’ τον ουρανό!»
Μα εκείνος ξεπέρασε τον θόρυβο του κόσμου και τη βοή της αγοράς,
βυθίστηκε στον κόλπο του κενού και εκεί διαλύθηκε,
αφήνοντας πίσω του μόνο το σχήμα της ατελεύτητης σκιάς του.

เอจฺโปจมกํ. เกผิรํ ปติ มคฺโค

ยทา ปจฺฉิมํ เอจฺโปจมกํ ชิวฺหายํ วิลีนํ อโหสิ,
โส ตุณฺหี อิมสฺมา อนิจฺจโลกา อติกฺกมิ.
เตยฺยํ สีตลํ อโหสิ. ติโกณนฺธการํ
ปวิตฺตาย เรขามิตาย อนฺโต ปิหิตํ อโหสิ.

ยตฺถ สํสารจกฺกํ มนฺทํ ปริวตฺตติ,
ยตฺถ น กาลวิปฺผาโร น ฉนฺโท อตฺถิ,
ตตฺถ เกผิรสฺส เสตธูเม นโว สตฺโต อุปฺปชฺชติ,
อาลุกํ มํสํ โลณญฺจ นิสฺสาย สยํ ปชานาติ.

ตํ อาหํสุ: «เอหิ, ปจฺจาคจฺฉ! อากาสา โอโรห!»
อโถ โส โลกสทฺทํ อาปณกลกลญฺจ สมติกฺกมิตฺวา,
สุญฺญตาย อพฺภนฺตรํ ปวิสิตฺวา ตตฺถ วิลียิ,
อนนฺตจฺฉายาย สณฺฐานเมว อวเสเสตฺวา.

एच्पोच्मकः। केफिरमार्गः

यदा अन्तिमः एच्पोच्मकः जिह्वायां विलीनोऽभूत्,
स तुष्णीम् अस्माद् अनित्यलोकाद् अतिक्रान्तवान्।
चायः शीतलोऽभवत्। त्रिकोणतमिस्रा
पवित्रायां रेखामितौ अन्तर्निरुद्धाभूत्।

यत्र संसारचक्रं मन्दं परिवर्तते,
यत्र न कालव्रणं न कामना अवशिष्यते,
तत्र केफिरस्य श्वेतधूमे नव आत्मा उदेति,
आलुकं मांसं लवणं च निस्सृत्य स्वयम् अवगच्छति।

तम् ऊचुः — «एहि, पुनरागच्छ! आकाशादवरोह!»
किन्तु स लोकध्वनिं पण्यक्षोभं च अतिक्रम्य,
शून्यताया अन्तः प्रविश्य तत्र विलीनोऽभवत्,
अनन्तच्छायाया आकारमात्रम् अवशेष्य।