The Whisper of the Steppe
Good can’t be driven with a whip.
Good can’t be hauled with a rope.
A horse yields to the lightest hand—
and even that is a kind of force.
A heart turns at a look—
not from pressure, but from room.
Water isn’t pushed;
it settles where it can.
Wind isn’t instructed;
it passes by the openings.
Where there is force, there is only your will.
Where there is ease, good arrives by itself—
like feet finding the worn path in the dark.
Тал нутгийн шивнээ
Хуучин хүмүүс тал нутгаас ийнхүү хэлжээ — галдаар харласан арьсан дээр тэмдэглэн үлдээв:
Сайн үйлийг ташуураар туудаггүй.
Сайн үйлийг аргамжаагаар чирдэггүй.
Морь зөөлөн жолоонд дагана —
тэр нь ч бас хүч.
Зүрх харцаар эргэнэ —
шахалтгүй, зайтай.
Ус түлхэгддэггүй;
өөрөө нам руу урсана.
Салхи сургагдахгүй —
завсар завсраар өнгөрнө.
Хаана хүч байна — тэнд чиний санаа л явна.
Хаана хүч байхгүй — тэнд сайн нь өөрөө ирнэ.
Танил жимээр явсан табун мэт.
Шёпот степи
Так говорили старые люди степи, записав на потемневшей коже у огня:
Добро не гонят кнутом.
Добро не тянут арканом.
Коня ведут поводом — и то мягкой рукой.
Сердце ведут взглядом — и то без нажима.
Воду не толкают — она сама находит низину.
Ветер не учат — он сам знает проход между холмами.
Где есть нажим — там твоя воля.
Где нет нажима — там добро идёт само.
Как табун по знакомой тропе.
